Bir Gün Bir Fırtınanın Tam Ortasında Kaldın
Bir gün bir fırtınanın,tam ortasında kaldın;
Ağlayıp duruyorken,göründü orda adın...
Umutsuz bir gündü o,hayatları bitiren;
Ama Allah'ın vardı,sana sevgi getiren...
İşte böyleydi hayat,acısı tatlısıyla;
Bundan sonra geçecek,dedi ömrün huşuyla...
Daha çok badireler,atlatıp duracaksın;
Sabredersen ki eğer,gerçeği bulacaksın...
Hayatının gerisi,geçmesin nazlı nazlı;
Allahına dua et,ömrün daha da hazlı...
Rabbim sevdiği kula,bil ki çok dert veriyor;
Dayanacak güç varsa,mutluluğa eriyor...
O acı dolu günler,sevgisiz olan dünler;
Gelirse tekrar geri,melekler söndürürler...
Meleklerden kastımda,yavrularımla karım;
Onlar olmasaydılar,kalırdı hayat yarım...
Fırtına bu ne zaman,gelecek belli olmaz;
Bundan sonra şansı yok,Ahmet'in hayatı yaz...
Rabbim şükürler olsun,alıp verdiklerine;
Kendine geldin ki sen,vardın dileklerine....