Bir Gün Utanırlar

Seni böyle masa da

Başım ellerimin arasında

Arsız yağmurlu akşamlarda

Ağaran saçımla sakalımla

Düşünürken,

Adresler yitiyor

Çukurlar kazılıyor bir yerlerde

İçim mengenelerde

Eziliyor bilemezsin.

Bilemezsin

Kanlı kürekler

Kanlı kazmalar ellerinde

Sulara insanlık bulaşıyor

Çağlayanlar kabarıyor acıdan

Tüfeklerin no'ları siliniyor

Atmacalar vuruluyor zirvelerde

O zirveler özgür oysa

Bilmiyorlar

Bilmiyorlar be güzelim

Parmaklarım kapıların tokmaklarında

Tezgâhlarında satıcıların

Ormanların eteklerinde

Çizilirken haritalarında

Kırmızı çarpılarında

Gırtlaklarında tırnaklarım.

Örtüyorlar bizim olan her şeyi

Topraklar bile utanıyor

Toplu katliamlar,

Yanık sesli türküler

Ne sen de ne ben de

Aşkın içinde

Hasretle söyleniyor...