Bir Hayat Öğretisi

" Şiirlerimde nefes alan seni

Bir gün kaybedersem apansız bir gecede

Beni buna nasıl inandıracaklar

Düşünmek istemiyorum "

Oturmuş bağdaş kurmuşum rutubetli duvarların karşısında

Hafiften bir enstrüman çalıyor

Gözlerimde tarif edemediğim bir yorgunluk

Bir çöküntü vardı beni günlerdir uyutmayan

Nasıl ve ne için oturdum masa başına

Hatırlamıyorum...

Bir sığınak mıydı benim için şiir

Teselli mi arıyordum

Ülkemin bir yani yaralıyken bir yanı kan ağlarken

Ve aklımda onlarca senaryoya rağmen

Beni avutacak ne arıyor olabilirim

Utanıyorum kendimden

Hiç bu kadar zor gelmemişti sanırım

Yarın neler olacağını düşünmek

Mesela mutfağa su içmeye gitmek

Mesela kitap okumaya çalışmak

Mesela karanlık bastırınca gözlerimi kapamak

Hiç bu kadar zor gelmemişti

Bir çaresizlik belirtisi miydi

Neyin mantıklı olup neyin olmadığını bilememek

Buralar artık bambaşka bir oluş evresi

Aynı değilim... aynı değiliz

Onlarca enkaz çöküntüsüne bakan gözler

Meçhul bir acı ve umuda gebeydi

Belki de bir hayat öğretisiydi

Aynı karede birbirine sarılı kediyle köpek

Yahut kız kardeşini hayatı pahasına kollarıyla korumak isteyen bir abla

Yahut da bisküvi saklayan bir baba

Öncesinde...

Çok değil dakikalar öncesinde

Ne kadar önemsiz ne kadar kayda değmez şeyler uğruna

Üzülmüşüz meğer

Keşkelerle dolu bir bunaltıya sokmak istemiyorum şiiri

Söylenecek onca lafa rağmen

Belki de susmalıyım biraz

Müthiş bir çaresizlik içindeyim

Okumuş olsaydım bile dünyanın bütün kitaplarını

Yine de tarif edemem o günü

" Sevdiklerinizle zaman geçirmek

Sebepsiz de olsa bakabilmek öylece

Hiç bu kadar değerli gelmemişti eskiden"

Güçlü bir milletiz biz, umut ediyorum ki hep beraber üstesinden geleceğiz hepsinin ( inşallah)