Bir İhanetin Ardından

I.Benim için...

Hz.İsrafil'in Sur'a Üflediği vakitti o an...

Zaman durmuştu

ve çaresizdim...

Günlerce kaybettiğim şuurumu aradım tek başıma...

II.Çok zordu...

Adını duymak gerekmiyordu,seni hatırlamak için.

Herhangi bir kadının,anlık bir tebessümünde

bin parçaya ayırıp yap-boz oynadığım sureti şahidimdir...

Şahidimdir senin dudaklarınla konuşanlar...

Senin gözlerinle bakanlar...

Sanki hepsi ...

Senin kıyafetlerini çalmıştılar...

III .Ama

Şimdi alıştım...

Ve ben

Bile bile unutmadım hiçbir şeyini...

Ne gülüşünü ne de ihanetini...

Sadece nefretimi besledim ve

Acıyla katık edip,içimde yoğurdum seni.

Çünkü bu kentin tüm ışıkları sönse de

sana benzeyen yüz/ler,yüz binler asla susmayacaktı.

Ve onlar,susmadılar...

Ben susturdum !

IV.Affetmeyeceğim !

Çok meşakkatliydi bu vurgun.

Çamlıca'nın hali perişan ve yorgundu...

Senin kadar titrek ve soğuktu Üsküdar ;

Üşüyordu...

Yanık ve kuruydu Boğaz

Bağırıyordu...

Herkeste,

her yerde biraz izin kalmış olmalıydı sanki.

Sanki seni anımsatan

sana benzeyen insanlarla doluydu İstiklal

Susuyordu...

sonunda tüm bunları

kendi lehime kullanmayı başardım...

Ve namertce gidişinle

her şeyi bir kalemde silişinle bıraktığın o cehennemde

kıyamı hedef bildim ilk önce

tek başıma bıraktığını sandığın bu savaşta

seninle dolu,sensizliğe alıştım sonra...

Ve ben seni vatanım bilirken

İstikbal sen iken !..

Gözlerine bir avuç toprak gibi ihtiyacım varken

ardına bakmadan kaçtığın için,

Şiirlerimi böylesi kan kusturduğun için...

Beni seviyormuş gibi yaptığın için...

hiç bir zaman affetmedim seni.

Affetmeyeceğim !

V.Artık İnandıramıyorsun.

Artık aslolan baş kahraman sen bile,

gizlendiğin yüzlerden soyunsan,

çıksanda yattığın toprağımdan gün yüzüne,

ağlasan, sızlansan bile ;

bu elmanın öteki Yar'ısı olduğuna inandıramıyorsun beni...

Ve şimdi sıkı tutun !..

ARTIK ;

- Hiç ama hiç özlemiyorum ...

Ne

seni

Nede gözümün içine baka baka

yalanlar söyleyişini...

VI.Çekil yolumdan.

Anılar tazeydi bir zamanlar...

Her durakta bir parçanı,

her tonda bir cümleni duydum,yerli yersiz...

Ve bu deryada kaybolup

kendimi epeyce yordum...

Dalgalarla boğuştum...

Alabora olmuş bir bedenle,

asırlarca durdum bir limanda

ve ruhumla mücadele ettim kıyasıya...

Kimse uğramadı yanıma...

Aklım durulup,yüzün ortaya çıktığında,

Tertemiz çarşaf gibi serildi kirli niyetin ortaya...

Ve en son hatırladığım kadarıyla,

Çıkartıp attım içimden,

sen diye giyindiğim

bayram umutlarımı !..

VII . Nokta

...

Bende Kıyamet kopalı çok oldu Esmer Kız...

Dilerim,senin kıyametin uzun sürer...