Bir Irmak Seslendi Yatağından

Hiç gelmesin karanlıklar

İstemiyorum

Ilık temmuz gecelerinin

Esintileri ardından boşalan

sağanakları da

Varsın bu kök

Kendi yarasıyla kavrulsun

Yaşamın kılcallarından inen sızı

Öksüz kalsın

Durduk yere senden medet ummasın

Eğer al götür beni

Sonsuzluğumuzun mahşer yerine dersem

Bütün taş duvarları yık üstüme

Toprağa bele kıvranan düşlerimi

Dinmezse dinmesin sızılı bedenim

Son uykusuna yatsın mehtap

Bir daha uyanmazsa uyanmasın

Susuz kalsın kökler

Yaşam bulmasın dallardaki kızılcık

Bir ırmak yatağından

Kendi diliyle zamansızca boşalmasın ak sular

Tenhalarda yolunu şaşırsın arzular

Ortalıkta dolanmasın.

Ne vakit sabah olacak ki bilinmez

Bir çığ usulca düşsün isterim şimdi

Yeter artık bu acı yeter

Yüreğim daha fazla yanmasın

Sevdalı gönlüm durmadan kanamasın...