Bir İtirafın Anekdotu

sırtımda çekerek sürdüm sevdanın toprağını

taşmış sertmiş dinlemeden

dikenleri güle saydım

tüm zorlukları da senli umutlara...

bir vakte sığmamalı derdim evet

ama kerahet tünemesi değildi bahsim

isterdim ki

omuzlarında açsın güllerin

heveslere vursun güneş

oysa

incelirmiş incinirmiş

ince belli kalın dudaklı anasona alışırmış

bağımlı olurmuş belirsiz dallara konunca...

şimdi

sensizliğin sorgusu sayhalanıyor beynimde

köpekler sarıyor her yanımı

çağanozlar sokuyor düşlerimde

ölüm havası kol geziyor şimdi döşümde

sebep te yok fail de belirsiz güya!

var aslında

her rastalığımda sövüyorum ona aynalarda...!

yüreğimi götürmüyorum artık gittiğim yerlere

daha bir arsız bu sıralar

umutları aç gözü yollarda

mızmızlanıyor anasını kaybetmiş bebe gibi

eve parmak ucu hırsız gibi girmekten

bıktım artık

eli boş ekmek götüremeyen halimden!

suçluyum

iç sesim hala diren derken

itiraf etti

vicdanım bu efeliğe yeter dedi...!

evet suçluyum

korkuyorum da üstelik...

ve

affeder misin onu da hiç bilmiyorum

işte

mehter marşı yürüyüşüm de ondan !

zeybek oynayan efe gibi

üç düşünüp bir adım atmam da...!