Bir Kabuk Ekmekten Sonra Gelirmiş Aşk

Güneşin alnında biriktirdiği iki damlaya,

Ne çok esir olmuş,

Oldurulmuş,

Bir çocuk haykırıyordu.

Başının üstünde ekmek teknesi,

Zikzakları iki kuruşaydı,

Bir kabuk ekmek parasınaydı,

Sömürülmesi.

İsyanları mı,

Çoktan ölmüşlerdi.

Durgundu yüreği.

Yan yan bakması sevgililere,

Umutsuzcaydı, özlemdi.

Biliyordu sanki aşk tek kişilikti,

Oda bir kabuk ekmekten sonra gelirdi.

14.07.2012.İst.