Bir Kadın Bir Çocuk

(sunu)

yalnızlık iyice yerleşirken göğsümdeki tahtına

yarınsız umudum olmuştu gülümseyişin

pencereme yolladığın martı

ulaştırsada özlemini

ben Asyalı ürkek

sen Avrupalı yiğit

söyle

nasıl kavuşuruz?

......................

umudun gülümseyen dudak kıvrımında

yeniden doğdu çocuk

sesi bir yerlerden tanıdık

bakışlarında hüzün ve yalnızlık

katran karası bu şehirde

aydınlığa açtı

güneş yüzlü şaşkın çocuk

oysa;

bir yudum suya dilenircesine

güvene dilenmişti kadın...

sevda artığı her yanılgıda

beyaza sarınmak

tenini yumak istiyordu

masumiyetin gözyaşıyla

'ben senin en çok duygusallığını sevdim'

demişti düşlerindeki adam

terk ederken o düşleri

zifiri karanlığa boyadı kadını

dokunamamak yıkmıştı aşklarını

ve gitti adam

çocuk;

doğup doğup ölüyor her yanılgıda

ölüp ölüp doğuyordu her yeni dem aşkta

sevda yıkıntısı oyun bahçesinde

kafası karışık

ürkek gözlerle izliyordu kadını

kadın;

yeniden merhabaya kanat çırpıp

içindeki çocuğu

sarıp sarmalamak martı dolu memlekette

bir de; aç ve susuz yüreğini doyurmak istiyordu

güven veren aynı çift siyah gözde

ne çok yorgundu kadın

çaresizliği dipsiz uçurum

_sevildiğinden emin olsaydı, bu kadar incinmezdi kadın_

çocuk inatla elini uzatıyordu kadına

kalksın diye aşkın çamurlu yıkıntısından

gülümsedi kadın bir minik umut ele

doğruldu aşkın enkazından

kararlıydı bu sefer

sevda lekesini atmayacaktı üzerinden

dokunamadığı sevdiği

üzerinde kalacaktı

dilinde bir acı ezgi, elinde çocukluğu

yitip gitti kadın aşkın soğuk sularında