Bir Kadın/Bir Adam(Paranoya)

I

ılık bir akşam rüzgârında

melankolik; esrik bakışlı bir adam

dişlerinde lâl birikmiş

her asumân gülüşe senfonik bir üryân

hangi şiir içer ki bu yüzü; saçlarında milyon tane yalan

sahte bir muamma arar kaçmak için

bir kalp atışı, küfürsüz bir söz

oysa nahoştur o gece yoksulu şarkıdan

// delirdi mi zaman yoksa vaz mı geçti

o sevdiği erguvan kokulu kadından //

bazen çıplak bir yüz arar

imlâsı kayıp sevişmelerde

avuçlarını sıkar delice

dudaklarına bir şûle düşer

nâr-ı hûşûdan

ve bir sokak lambası ürperir, küstüğü her caddede

bakımsız bir yüzle; dibe vurmuş bir şarkının nakaratını bağırır

o hiç umursamadığı beyaz yalandan korkmayarak

traaa laa la lamm...

II

bir kadın

kül rengi dudakları

irice gözleri ve upuzun saçlarıyla

bir eda doğurur

ölür bir süre yalnızlık...

ve adam aşkı hatırlar

ayıktır dili

koşar bir süre kırmızıya

platonik bir güneşin doğuşunu izler

oysa ruhundaki aşk-ı devrim hâlâ şehrine küs

tükürür geceye; kirli sakalın serseri ihtişamıyla

ne bir ihanet anısı depreşir, nede yeni bir aşkın var oluşu

zamana tetiktir gözleri içindeki en afâklı dağla

III

bir dem havası yayılır öfkelenince mistik kirpiklerine

bazen sadakatsiz bir kuşun zamparası olur gözlerinde

bir kılıf arar parmak aralarında, dilinde kirli bir söz

bir kalp ağrısına; ağaran saçlarına öfkeli belki de

ölür boğazında o kocaman romantik cümleler

aklına gelen her ayıbı, her sebili, her günahı kovar

yemini var içindeki ince sese; giden için yeniden başlar

dövmeli gemilerin sesli çığlıkları gibi denizi yara-yara ufuklar

IV

sokaklar nabekâr seleksiyon kalçalı

oysa deliren bir denizin kalbinde isyan-ı aşk figânları

kendini emziren ruhlar ayyaş

her fânide bir zülfüyâra sapanlı

titrek bir el uzatır boşluğa, iki dudak arası bûsegah

firari bir mavinin öyküsünü yontar, mahya ışıklı gözleri

şakağında gezen papatyalar aksak semaî

kâh âhenksiz şaki kâh nâzenin delisi

V

gamzeli bir sabah uyanır, ıtırlı bir kadın portresinde

yıldız toplar geceleri elâ ahulu minyatür düşlerinde

aşiyân yoksunu kalp mecrûh dilinde

firûzeyi sayıklar gümüş fonlu hâlesinde

ebrûli bir şebten girizgâh doğar neyzen efsunlanır

oysa hicrân hâlâ hançer gönülde

../