Bir Melek Dokunuyor Kalbime

/bugün güneş,meleğimin gözleriyle kucaklıyor mutluluğu

ben hergün,onun gözleriyle seviyorum bugünü/

.

.

ağlıyor üşüyen çocukların çaresizliği uzaklarda

ve kıymet bilmeyi,nasırlı topraklara gömüyorlar

bense her gece,senin avuçlarından gündüzü ezberliyorum

öyle sıcacık ki ellerin

hiç üşümüyorum

içimde bir yerlerde ilk gülüşüme dokunuyor yüzün

yüzünde unuttuğum o masum çocukluk hüznüm

ben senin hep çocuğun

hiç büyümeyen çocuğun

ben sende hep,çok mutlu bir çocuğum

/içimden dizeler d/okuyorum varlığına/

içinle b/aktığında içime

gök-yüzünde ve denizinde heceliyorum maviyi

karanlık yok sende,yok soğuk mevsimlerin acısı

öyle güzelsin ki,ellerini döktüğünde saçlarıma

ve öyle güzelsin ki,yıldızlar öptüğünde saçlarını

ölümlerinden kaçarak,cesetlerine yaklaşıyorlar uzaklarda

sense bana,yüreğimin sesini hatırlatıyorsun

''işte kızım,yüreğin'' diyorsun,içime dokunup

tekrarlıyorum içimden,senin için

''işte annem,bendeki de senin yüreğin''

sen ağlayınca,dünya ağlıyor sanki içimde

çocukluğum salıncaktan düşüyor sesinin ninnisinde

sanki sen ağlayınca,üşüyor benim hüznüm

ve gülünce sen

''cennet mi'' diyorum,''cennet mi senin gülüşün''

ellerine örüp adımı emek emek

içinde olmadığım duaya,açmıyorsun avuçlarını

içimin meleği olup

kanatlarında bulut beyazını anlatıyorsun içinden

hep çocuk kalıyorum,dizlerinde uyuyunca yüzüm

öyle bir uyku ki,karanlık çekiliyor gözlerimden

.

.

/bir melek dokunuyor kalbime hergün

nurlu şiirler okunuyor meleğimin kirpiklerinden/