Bir Ömrüm Kaldı Ceplerimde

hasta akşamlarda korkardım ay ışığından

arardım annemi ateşler içinde buz gibi bir bardak su

alnıma mı dokunur ellerin anne yoksa yalnızlığın gölgesi mi

dalga kıranlarım yok artık denizlerim hırçın hayalsiz donuk

hiçbirşeye ağlamam annemin kırık sesini duyduğumu saymazsam

tınmam ölümden geride şiirlerim yoksulluğumla zengin öykülü

yalanlarımı bitirdim çocukluğumda bulutsa bulut gülüşse gülüş

son yıllarımı sadece seni düşünmekle geçirdim

ekmeği ve suyu bıraktım ellerimden öncelik sıramdın

yakın değilim hiçbirşeye sınamadım kendimi uzaklığınla hiçbir zaman

sütbeyaz temmuz akşamlarında kömür karası düşlere daldım seni düşünmek için

rakı içtim ağladım durup dururken

ilk defa dinledim sezen aksu'yu küçüğüm şarkısını

kimseyi bulamadım ayrılık filmleri izledim

seni koydum hep kadın kahramanın yerine

bense dünya yıkılsa haklı gözüyaşlı romantik oğlan havalarında

hayıflanır gibi şimdi ağaçlar

yağmurlarımı biriktiremedim

harcadım bol keseden neyim varsa

bir ömrüm kaldı ceplerimde