Bir Ömrün En Aşina Yalnızlığıydı Seni Sevmek

Sessiz kulaçlar atardım uzak denizlerinde

Sen yankılı bir ömrün içinde yüzerken

Attığım her kulaçta, her karede beni görürdün

?Unutma fakir yüreğimi sevdam' derdin

?Seni unutacaksam' neye yarar cennetinde dolaşmak,

Neye yarar gülüm, bu ahşaptan yeryüzü atlasında

Kimliksiz bir mecnun gibi yaşamak?

Sıcacık bir ekmekten yayılan buğu gibiydin sen

Sana acıkmışlığımı o mis gibi kokunla doyururdum

Bütün suretlerinden tek bir resimce büyürdün içimde

Hırçın dalgalar denizleri sallarken

Sen yaşlı omzuma yaslanırdın

Bir ömrün en aşina yalnızlığıydı seni sevmek

Ana kucağı gibi göğsünde huzur bulurdum.

Hırpalanmış bir ömrün içindeki hüzünleri süzerek

Akardın kurumaya yüz tutan dallarıma

Suskunluğunun sesine yüreğimin şavkı düşerdi

Yaslıyken sen omuzlarımda

Yangınları konuşurduk en çok,

Dudaklarından bengi/sular dökülürken

Vakti gelirdi yediveren sarılmaların,

İsimsiz güller büyürdü sevdalı ovalarımızda.

Sesinin rüzgârı sallardı her sabah aşk çadırlarımı

İçimdeki buruk yaşanmamışlıkların kapısını kapatır

Uzanırdın buğulu dudaklarınla gövdeme

Ezim günahların penceresine şiirlerimizi asardık

Dökülürdük hüzünlü köpüklerce

Uçsuz bucaksız yurdumun denizlerine...

Sıcacık tohumlar atardın her sabah

Telli duvaklı düşlerinin heybelerinden

Kollarında coşkulu bir türkü olurdum

Uykulu bakışlarımla er şafakta seni bulurdum

Gözlerin şavkırdı sevda kelepçemde

Her sabah en varsıl günaydınım olurdun

Bir sevda bileziği gibi asildin yüreğimde

Narin kollarınla aşkla içimde beni solurdun.