Bir Resme Bir Şiir - 32 / Boşalan Hanay Evler

Bir temmuz akşamında hicret ettim sılama

Tuzlu terim kurudu mevsim orda kışımış

Sonunda geldim diye haber saldım halama

Halam rahmetli olmuş hanay evi boşumuş

Kurumadan gözyaşım baba yurduma vardım

Mazi gönlümde yara bitmez eleme kardım

Duvarda resmi vardı söküp bağrıma sardım

Sanki yaşananların hepsi birer düşümüş

Görmese de gözleri ninem yola bakardı

Çocuklar düşer diye gaz lambası yakardı

Tutunur duvarlara sahanlığa çıkardı

Ama olsa da ninem temelde ki taşımış

Çardağa serilince üç sofralık yer bezi

On dokuz torun idik tek tek sayardı bizi

Çoğumuz dişeyliydik pek de sevmezdi kızı

Er çocuğu dediğin gözünde ki yaşımış

Duvar içinde dolap köşede tahta seki

Destilik dedikleri sekinin uç da eki

Bir dilim kuru ekmek hiç görmedik ki keki

Birlikte yenen çorba en kıymetli aşımış.

Bayram arifesinde bir araya gelirdik

Evi badana yapar kapı camı silerdik

Gündüz çok yorulsak da sabaha dek gülerdik

Yaşadığımız anlar demek ki bir düşümüş

Şimdi harabe olmuş o hanaydan yapımız

Menteşesi küf tutmuş açılmıyor kapımız

İki sala arası üç günlükmüş tapumuz

Dünya dedikler han ne yazık ki boşumuş

707...21.08.2012