Bir Rüzgar ki Estikçe Eser

Çölün ortasında nazlı bir ceylan

Zümrüt gözlerinde yeşerir gün

Yakar çölün kavurucu sıcağı

Gümrah bakışlarında ıslanır zaman

Gün olur;

Damla akmaz gözlerinden

Figan düşer kirpiğine

Kurur

Çekilir göz pınarları...

Bi rüzgar ki estikçe eser...

Dokunsan düştür

Seraptan öte gitmez...

Bazen ne fırtınalar koparır yüreği

Kimseler bilmez...

Hasretlikler...

Yalnızlıklar...

Ve çöle mahkum olmuş bir yürek...

Yine de gülümser inadına

İçi kan ağlasa da

Ser verir sır vermez...

Solar gülşeninde nazlı çiçekleri

Yine de ah demez...

İntizar etmez...

_Kardelen_