Bir Şafağa Düşmüş Şiir Sesin

Sökülürken ellerinin nasırlarından çocuk günlerin

İçine ne çok şey dokunmuş!

Ne çok dili kesilen sözcük şiirlerine ses olmuş

Hepsini şafak vakti bir şiirle söyledin

Şairdin şair olmasına da

Hiçbir şiir kesmiyordu buğulu anıların sızılarını

Donuk resimler gibi

Öylece raflarında beklettiğin özlemlerin koynuna sığınmak

Ve vurulmak tenha bir düşün kirpiğinde

İçine dert oluyordu

Susuyordun

!

Kar yağıyordu belki de yalnızlığının ücralarına

İçinde üşüyen çocukluğun muydu fecrini sökerken zaman

Sen miydin yoksa şairliğini geçmişine adayan

Hiç bilmiyordun

...

Derin bir iç çekişin kucağından fırlamış sözcüklerle

Bir şiire emanet ediyordun s(h)aklı hüzünlerini

Kimsecikler bilmiyordu

Bilmiyorduk biz

Senin ellerinde kanayan geçmişini

Kadavra gülüşlerden geriye kalan neydi

Ve neydi seni böylesine uykularından koparan

Bir şiirle söylüyordun

Kimsecikler yoktu

Ve zordu kimsesizliğin önüne diz çöküp şiir yazmak

Sonra seni de yordu kendini gecenin tenhasında aramak

Hayat Irmağım'a

(...)(şafaklarımın beyaz şiiri)