Bir Şafaktır Kadın

Anılar kül yaprakları gözlerimde

Dokundukça dağılan aşk kırıntıları gibi düşüyor gölgelere

Kar taneleri zannediyorum.

Damlası tükenmiş tende ıslak bir iz yolunu şaşırmış

Eylülden vapurlar uzaklaşıyor

Denizin ortasında solmuş bir ağaç

Rüzgar kıyılara esen sert dalgalar

Uzaklaştıkça bitenler tutunamıyorum/Gözlerim sürükleniyor.

hafif kızarıklık ufukta

Ne çok izlemiştim oysa gün batımını

Parmaklarımda iki damla nemli gün

Günde bitti içimde

Gün be gün üşüyorum

Öğrendim

Güneş bir yoklukta direnmiyormuş ufukta

Öğreniyorum,

Işıl ışıl uykunun uçurumu

İyi geceler diyor dudaklarım

Gözlerini kapatıyor cümleler

Kalbimde bir şiir aldanıyor

Kalbimde bir şiir daha yanıyor

Yıkıp gidenler gelip gidiyor

Bitti zannediyorum.

Ve bir şafak kadın

Bir şafakla geliyor kadın

Uyanıyorum umutlara,yeniden başlıyorum.

Kül denizinin ortasına baharı ekiyor kadın

Dokundukça yok oluyor gölgeler

Denizin ortasında bembeyaz martılar süzülüyor/Gözlerimi alamıyorum.

Korkuyorum bir an

Gidecek misin diye soruyorum?

İzle diyor bana,sadece izle.

Gün batımında

Güneş saatlerce asılı kalıyor ufukta

Gece oluyor

Dudaklarımdan öpüyor

Tuzlu bir ıslaklıkla yıldızlar düşüyor gökyüzünden

Ömür boyu seninim diyor.

Öğreniyorum,

Gözlerini kapatsa da cümleler

koynumda bir nefesin sıcaklığı

Kalbime o kadın yeni bir şiir yazdırıyor

Kalbimde bir şiir yanıyor

Seviyorum....