Bir Savaşın Anatomisi

kederli,

sessiz,

ağırdı karanlıklar;

şafaklar kadar...

ne yana savursan çorak gövdeni,

öfke saçıyordu yaşam...

sevgisizliğin uğultusunda yağmalanmış

kalpler kadar sağır...

derken mavzer,

kurşunlar,

mayınlar,

bomba

ve çatışma...

dört bir yandan çapraz ateş altında,

sevinci katledilmiş bir ürkek zaman!

ne masal ülkesinde lastik izi kahraman

ne hayal örtüsünde vişne çürüğü aşkın,

can kırığı dolu gözleriyle savaş tanığı

çocuklar...

yaşlılar...

meydanların ensesinde bozgun...

koskoca bir yalan...

sıkılan yumruklar arasında ufalanmış

körpe umutlar

ölüme boy veriyor çürük yanları

ve o acılar ki;

serpiştiriyor asit yağmularını,

katmer katmer,

parçalarken ömrün kalan yanını...