Bir Şizofrenin Oldu

Yokluğuna adanmış bir yürek taşıyordum,

Adın yalnızlığımsa, kurtuluşum tebdil-i mekân olmalıydı

Ve İstanbul'u gelmemesine terk etmeliydim

Çünkü kurtuluşum kendimi kaybetmeme bağlıydı

Ve ben İstanbul'dan ayrıldığımda zaten olmayacaktım

İstanbul ikimize de aşinaydı, ikimizde İstanbul'a

Ve biz burada bulundukça, bu sevgi fazla gelecekti

İstanbul yaşamayı bilene küçük, yaşayamayana çok büyük kentti

Ve vefalıydı İstanbul

İkimiz de burayı böyle severken

İstanbul, bir gün Sultanahmet sokaklarında karşılaştırırdı bizi

Sende hala zamanlar ötesi cesaretle bir serseri yüreği

Bende ise sevdiğinde bırakılmış bir Ayasofya mâhkumiyeti

Böyle olmamalı ve gitmeli bu şehirden

Bir seher vakti, tan atarken boğazın serinliğine

Sen henüz uyumaya niyetlenip gözlerin mahmurken

Dahası gün doğumunu izlerken

Ben son kez bakmalıyım Üsküdar sabahlarına

Dudağımda bir Ada ıslığı,

Türküler söyleyerek boğazın balıklarına

İstanbul'u terketmeliyim

Yoksa İstanbul'un her bir rüzgârı vuracak yüreğimi

Her bir çocuk hıçkırığı beni dağlayacak

Ve sahil âşıklarında gözlerim buğulanacak

Yani her Çarşamba seheri

Ve her üç martı sesi, her mavi gömlekli adam

Ve dahası her bir vapur çığlığında

Sen düşeceksin aklıma

Bu yüzden evet gitmeli bu şehirden

Yemin olsun yaz sabahlarına

Çamlıca ayazlarına yemin olsun

Ve artık gözlerin aydın olsun

İstanbul da, her baktığı noktada

Seni gören bir şizofrenin oldu