Bir Slogandım Anne

Ellerim kızılca kıyamet

Sesim kısılmış.

Farkındalığımın farkındayım,

Nedense,kimse farketmiyor beni.

Nasıl kaldırım taşları,

Dizilmişler;

Evet bunlar düzenin adamları

Bozmalı façalarını

Fırlatıp en gıcır vitrinleri patlatmalı...

Yok yok bu kadar basit değil

Değişmek için sloganlar üretmeliyim.

Ceplerimde bir sürü söz var ya,

Daha ne olsun.

Özgürlük, Değişim, Devrim

Bir devrim olsun.

Avaz avaz bağırayım.

İlk inen tekmede

O hissiz yanım dirilir belki.

Hadi gestapo kılıklı şerif

Vur, vur ki yaşadığımı bileyim.

Hey deli/militan/kanlı yanım

Yeniden bir dünya kurmalı,

Kötü ne varsa burda yıkmalı.

Yıkılmadan yapılmaz elbet,

Durma bir tuğla daha fırlat

Bağıran insan yüreğine inat

Fırlat bir tuğla daha

Hadi düşünmek için,

Yaşın daha genç.

Akşam oldu dostum,

Parmaklıklar arasından batıyor gün.

Gene bir slogan daha ölmüş cebimde

Beklesin bir daha ki mitingi.

Soğuk,

Beton yüreğime oturmuş.

Dışarıdan, hadi yürü evlat

Diyenlere inat,

Daha bir vuruyor yüreğime,

Hissediyorum bak.

Soğukla soluk soluğa

Yanyanayız işte şimdi oldu

Bunca zamandır kimse bana varlığımı hissettirmedi,

Üşüdüğüm kadar.

Dışardayım.

Onca hengameden artakalan,

Koca bir çöplük meydan.

Sabah oluyor içimde,

Ben uyanıyorum

Diyorum ki tüm boş sloganlara

Ben doğarken sabaha

Sessiz faydasız bir eylemsizlik bırakarak ardında,

Siz yok oluyorsunuz, ben doğuyorum yeniden hayata.

(Ocak 2010)