Bir Tren Garı Bul Kendine

Ellerimde kalan son melekte az önce düştü dünyaya.

Sen

Ben

Kanadı kırık düşler

Ve başımı döndürmeye telaşlı duman.

Kim kime yabancı kaldıysa

Kim kimin kanını daha çok içtiyse

Ve kim kimin bedenine hükmettiyse arsızca

Önemi yok,

Cehennem dediğin bedenimde gizli nasılsa...

Bu gece

Gözlerimin ağırlığını taşıyacak kadar büyük yeminler et

Hem de kelimelerin sarhoş zihnini iğfal ettiği o karanlık anlarda...

Köşeyi dön,

Elini kır geçmişin

Felaket tellallarının terkisine koy müjdelerini gizliden.

Ve usulca silin içindeki ruhların yüzüne tuttuğu aynadan.

Bir tren garı bul kendine,

Varılacak bir menzil

Geride bırakacak bir aşk

Suya yazılacak bir söz,

Bir ölüm bul kendine,

Yaşamaya değecek bir umut...

Ya da yaklaş;

Gözlerimin kuytu karanlıklarında gizlenen gerçekliğe ulaş...

Seni hiç hayal edemeyeceğin bir aşk karşılayacak...

Dilsiz bırakılmış şehirlerin,

İğdiş edilmiş sevdalara yaktığı ağıtları duymanın imkânsızlığında

Seni;

Karalar bağlamış bir anne karşılayacak.

Nisan'2011 Aydın...