Bir Türlü Gidemedim...
Zamansız bir veda busesinin ıslaklıgı var gözlerimde...
Ve icimde sonbaharda dökülen yapraklar gibi hatıralar savruLuyor.
Gidemedim seni yolcu ettigim bu gardan.
Arkanda sadece gözü yasLı bekLiyorum.
Belki birgün dönersin.
Koca valizin elinde agırLık etmesin ,
Ben taşırım diye.
Geceye karısan kara tren çığlıkları var.
Ve sanki bana hicazdan bir matem okuyor.
Ve ben bıraktıgın yerden birtürlü gidemedim.
Serzeniş etmedim.
İsyan hiç etmedim.
Sadece mateme karısmıs gecenin icinde yanlızlıga boguldum.
Bilirsin yüzmeyi bilmem.
Ve bu dehlizde cırpınmıyorum bile.
Kendimi derinLere itmek için bırakıyorum.
Kudreti acizlime vurdu sanki
Nedense batmıyorum.
Nihavend bir mucizeyi ilk defa anımsıyorum.
Masallar isterdin masalsi hayatlar.
Ben baskalarının yazdıgı masallarda oynayamazdım.
Ben kendi kaderimi ve masalımı ben yazardım.
Baskalarının hukmettigi hayatlarda asla yer alamazdım.
Ben hep ben oldum.
Ve sen hep ellerin.
Ben benimdin.
Sen ise köle oldun...
Şimdi git usulca sarsılan katarlarda.
YorgunLuk vurdugunda bir vakit.
Beni anma sakın.
Ve birkez olsun geçmişe bakma.
Ben yarına baktım hep.
Benim yarınımda da sen varsın yüreğimde.
Fakat sensiz bir sen var.
Ve artık sadece seni seviyorum.
Fakat geri dönmeni istemiyorum.
Ve ben hala bir türlü gidemedim...