Bir Umutluk Şiir

kopan günlerin uğultusu takvimde

vur seslere vur

koynumda unutmuştur yaz ortasında

kışların uykusunu o titreyen uzun hava

bir ihtimalin gözünde o

bazı yaşların sakin kuytusudur

beslesin dudaklarımı ölmek için

terimi soğutan kaçıncı yağmur

uzun lafın kısası

susarım

susmak yanıp sönen

geri dönen yokluğun utangaç korkusudur

nereye bakarsan bak

manzarası yarım, ıssız

beklerim geçmişi elimde toz toprakla

kentler ve yalnızlığım şahit

bir köşeye siner sonra özlerim zamansız

üşümez çocuklar beklerken

boğulmaz mavilerde erkenden

bir şiirlik umut

sen tut

cenneti büyüt kalbinde boyuna

içinde renkten renge boyandığım

derin bir çemberle ellerin

kimdi

işaretsiz

yordamsız gittiğim kaç kere

kalmışız bak

sen de kal

nelere gebe bilmeden hiç

bu ağzı kızıl akşamlar

kiminde gerçekti

dizlerimdeki dermanla eskimiş evler

kiminde hüzünler bugün bile hayal meyal

nice savaş meydanlarında yandık

süslü kaldırımları okşadık yiterken

ansızın yüzümüze vuran kapıydı gerçekler

korkağız

sürgit karanlık

sol yanıma kitaplara düşen bir nefes

sağ yanıma biten sevinçlere bir ses ver

kimilerine bezenmiş bir sokaktı yaşamak

parlak mı parlak

gülüşüm, üç noktalı düğüm kimilerine

düşerken sen yerden yere yine

geriye ne kalmışsa artık söylenmeyen

bir düşün

çiçeklidir beklediğim

her ahenk durağı

.

Eylül 2020

https://m.youtube.com/watch?v=880arNplBnE