Bir Yalnızlığa Adanmış Mısralar

Hatırlarım mazinin sayfalarında geçmişin izlerini

Göz gözü görmez sigara dumanı

Ve hafif uyku aralarıydı gecemde

Bom boş odada yine yalnızlık kokusu sarmıştı etrafı

Dudaklarımın izmaritlerle öpüştüğü sigaralar, hep yarımdı

Ve fırtınada kurumuş yaprak gibi savrulup dururdu

Mecalsiz bir yanım ve hep yaşlı gözlerim

Ve yalnızlık tek yoldaşım

Ciğerimi ateşiyle daha fazla yakmasın diye

Yüreğimi dökmeye çalışırdım, sayfaların üzerine

Göz pınarlarımdan dökülen damla,damla,yaşları akıtıp

Acıları,hüzünleri,sensizliği,hasretini yazardım

Zemheri gecelerin en sessiz zamanlarında

Sonra gözlerim bulanıklaşırdı

Hani nefessiz kalır boğulursun dar gelir dört duvar ya

Penceremdeki bir yağmur damlasının solgun izine kıvrılıp

Hani öyle boynu bükük yığılır kalırdım

Hani bitkin düşersin ya

Öyle hayatından bıkkınca yatıp uyurdum

Buğulu bir pencerede, silinip, yok olmak gibi

Uyanırdım yeni günün sabahında

Yine aklıma gelen ilk şey olurdun sen yine

Bir de hüzün

Ki hüzün her yeni gün sahnede

Bir yıkımın yaşandığı zamanlardı yokluğun

Ve yağmurdu, bütün sensiz günlerimin adı

Ve sensiz her gün yağmur yağdı, gökler ağladı

Sensiz şehri bir sel aldı kaybettim kendimi

İşte o kaybettiğim selde

Boğulmuş bir çocuk cese(diy)di yüreğim

Yalnız

Kimsesiz

Çaresiz...