Bir Yalnızlık Senfonisi

Avutulmamış bir yalnızlıktı benimkisi

Alışılmadık...

Ölüm vari bir sessizliği vardır

Öyle ki ne ben farkındayım geçen zamanın

Ne de zaman farkındaydı yalnızlığımın

Bu kısır döngüye ben mi bulaştım

Yahut kader mi serpti üzerime

Bilemeyeceğim...

Beni kelimelerle dolu bu dünyada

Bir noktalı virgül gibi unuttular...

Yalnızlığımı paylaşmak istedim

Duymadılar...

Bilemediler insanın içini yiyen o hissiyatı

Öyle tozlu bir köşede

Heder olmuş zamanlarımla baş başa bıraktılar

Bir gökyüzü çizdim sonra

Bulutlarım, yıldızlarım olmadı içinde

İntizar çürüğü küheylanlarım olmadı

Maviyi çizdim...

Maviyi izledim öylece uzun uzun

Sanki bu son istasyondu da

Kalkacağı yoktu bir daha içimdeki trenlerin

Hep orda kalmayı istemişim gibi

Bir ben, bir yalnızlık, bir de mavi

Bozmaktayız kağıt üzerindeki sükuneti

Godot'u beklerken kaçımız indirdi maskesini

Kaçımız yıldızlara bakarken kaybetti anılarını

Kaçımız severken izledi sevdiğini uzaktan

Konuşmadan..dokunmadan... öyle uzaktan

Sayamadım...

 Ve bırakıyorum bu sefer kelebekleri dışarıya

Bak gör... Alışamayacaklar

Bu hercai yoracak bedenlerini

Onca insan onca sefalet onca gürültü

Çok geç olacak yalnızlığı özledikleri o gece

Belki gözyaşları yeterli olmayacaktır

 Kollarını bağlayan karamsarlıktan kurtarmaya

Belki kimisi bırakacaktı kanat çırpmayı

Ve belki kimisi inat edecekti

Karalanmış bir sayfayı tekrar beyaz bulmaya

Bilemiyorum...