Bir Yanılgı Destanı

yine bir gergin akşam çöktü umutlarıma

çırpınır parçalar göğsünü bir iki yıldız için

öylesine boşlukta dayanaksız ümitsiz

sırtında koca bir dağla

kalakalmak ne kadar zor

bilir misin ?

başımda yine duman,

sislerin içinden boşaldı uçurumlar

her adım bir depremle sarsılıyor

her hücremde kederler yeniden diriliyor

açmış ellerini seriyor sıcak fettan ışıklar

birbirine dayanmış cefa, keder, elem ile acılar

sarıyor bedenimizi ufak ufak bulutlar

oturdu yanımıza bir yalnız adam

parlıyordu gözleri azıcık bir ışıktan

lafı derinden ta damardan geliyordu

dünyayı toparlayıp içine çekiyordu

bir kadeh bir kadeh daha devirdi içimizden

kör kütük geçmiştik kendimizden

anladık anladı bu adam halimizden

içmedi bir yudum rakımızdan

kopartmadı yırtmadı derimizden

içimiz bir ısındı bir ısındı ki

damla damla konyaktı akıyordu

önümüzde bahsettiği sandıktan

Berrak pınarı doldum duruca akıyorum

İşte bu yeşil fesim hak dedi takıyorum

sandık ki yeni bu adam hele daha alışır

ayrılmaz bu buluttan elbet bize karışır

belki de uçan halı yıldızlara ulaşır

üstümüze sanki Kuran okudu durdu

biz dinlerken dolarla canımıza okudu

gözlerimiz gördü dağlar fare doğurdu

bağrımıza kor ateş alev alev oturdu

yedi yeşil başlı ejderha kurdu kulelerden

kanayan her bir taşı tıkıldı şüphelerden

gözü yaşlı başörtüsü bağrına bastı

kurtardı esaretten sonra baltayı astı

yıllar sonra ayıldık birkaç kişi bu aşka

meğer onun içi bambaşka!

anladık dost başka şeytan başka

çiğne çiğne dep dep bir iyice dört duvarları

çevir döndür at ırmağa uyuşuk davarları

boza pişir ne güzel mazlumun tepesinde

hak savrulur cömertçe devletin yelkeninde

inen her bir zulüm sana kahraman değerinde

uçtu semaya kalkan eller şimdi mahşer yerinde

yerin üstü rezalet altı bizim oldu artık bu devirde

01/02/2020 yağmur…