Bir Yıkık Kente Adanmışlık

Beceriksiz bir dama oyuncusunun

acemi hamleleriyle doluydu oyunun.

Hesaplıca adım atar gibi görünen şu halin aksine,

Hoyrat,telaşlı ve sarsaktın oysa...

Ve ben bu hoyrat hale bir sevda adadım!

Bir uçurum kenarındaymışçasına

tedirgin bir yaşama nefes alıp verir gibiydi halin

Bir pencere aralığından bakıyordun oysa

tüm olup bitene,

Ve yanıbaşındaki bir omuz kadar yakındı belki

tüm ipuçları,

Dokunsan çözülecek..

Dokunsan;

bir yaşam ellerinin arasından kayıp gidecek.

Korkakça dolaşıyordun oysa

cesaret şehrinin sokaklarında.

Küçük bir çocuk durmadan ağlıyordu

bu heybetli görünüşün ardında.

Ve ben o küçük çocuğa, tüm gülümseyişlerimi adadım

Kutsal anılar bırakmışcasına ardında

geçmişe veda edemeyen bir sadakatin vardı

Bir saklambaçtan farksızdı oysa yaşadıkların

Geçmişin boş kalabalıkları kaçtı

Sen usanmadan düştün peşine

Ve olağan başarısızlıkların adı,

olağanüstü yıkımlardı senin kitabında.

Cümlelerinin bile sahibi olmadığın

bir hikayen vardı oysa,

Ve ben o sahipsiz cümlelerin arasına sızıp;

delice yaşanan bir hikaye sonuyla adımı yazım

Yorgun akşamların ,

yegane misafirperverliği vardı üzerinde

Yaşam yorgun,bedenin yorgun

ve olan biten her şey daha da yoruluyordu gölgende

Öyle ki;

kanayan dizlerini saklamaya çalışan

yaramaz bir çocuk gibi;

saklamak istedikçe yorgunluğunu,

ilk sessizliğinde köşe başından fırlayıp

çarpıyordu yüzüme...

Ve ben sendeki bu yorgun yaşama,

tüm yaşama sevincimi adadım

Sen sakladın içindeki yıkık kenti;

ben o yıkık kentin fethine bir ömür adadım!!!