Bir Yorgun Bulut

Nevakit ıslatsa kaldırımlarını

Küçük şehrimin yağmur

Önce buğulu bir hal gözlerimin ferinde

Sonra damla tanecikleri

Yoldaş olur gözyaşım yağan yağmurla

Bir ürperti sarar bedenimi

Sensizlikten payıma düşen yalnızlıktan ötürü

Nevakit ağlayıp sızlasa bir yorgun bulut

Kıramaz cesaretin zincirlerini gönlüm

Kaçabilmek korkularımın ötesine geçemez asla

Kayıp giden her an kayıptır artık

Ve yarınlara atılan kördüğüm yumağı