Bir Yorgun Yürek Kadın

Kadın ağlıyordu.

Çaresizliği bütün yaşama sevincini almış

Tutunacak dalı kalmamıştı.

Bir çare yanaklarından süzülen yaşlar

Ya o hıçkırıklar

Nasıl olurdu ki bu feryadı duyan olmaması / sağır insanlar

Yürümeye mecali yoktu.

Dar bir köşe başında yorgun/argın bekler durur

Hayat çok yormuştu.

Kadın!

İçinde kopan feryatlarla yaşıyor/isyan etmiyordu

Onca çığlığın arasında kendini kaybetmiyordu.

Yaşadıkları çok ağırdı

Yaşı küçüktü kadının ama yaşadıkları ağartmıştı saçlarını

İstediği

Bir kaç eşya valizine bırakıp uzaklaşmaktı/kaybolmaktı

Çünkü anlayanı yoktu,tesellisi yoktu

Her gitmek istediğinde,

Dur diyen bir yüreği vardı

Gitmek istese de yüreği,yüreğe karşı yenik düşüyordu.

Bir gün dedi içinden,bir gün:

Gideceğim gittiğim gibi sileceğim her şeyi/herkesi

Unutacağım/akıllarına gelmedikleri gibi

Kadın nefreti eline almıştı

Gözlerinde bir alev parçası vardı

Toparlandı biraz,ağır basan gülüşleriydi artık

Kahkahaların arkasında kocaman bir çaresizlik gizliydi

Tükenmişliğiyle yenmeye çalışıyordu insanları

İnsanlar!

Fark edemeyecek kadar zavallılardı karşısında

Baş edemediği ise;

İçine attığı acıları ve kabusları

Her gece rüyalarında üzerine çöken kara buluttu

Artık sahte gülüşleri ve sevmeleri kalmıştı geriye

Yakınırdı ara sıra :

Bugünü yaşayarak ölmek ne zormuş.

Tutundu hayata kadın

Hıçkırıklara boğulan yüreğini dizginledi

Yavaşça fısıldadı..

Yüreğim:

Artık sadece kendimiz için yaşayacağız

Gülüşlerimiz olacak /belki sahte

Tutan olmayacak elimizi/biz acımasız olacağız

Acılarımız olacak yine/susacağız,saklayacağız

Hayat yaşamak için varsa /yaşayacağız

Biz biz olacağız artık

Bir yorgun yürekti kadın

Neyi nereye kadar saklayabilir/dayanabilirdi ki

Çaresizliğine çare aradı

O dil senin bu yürek benim gezdi durdu

Damla damla süzülen gözyaşlarını sildi

Ve

Tutunacak bir dalım yoksa,

Filizlenen bir ağacım var dedi.