Bırakıp Gitmeyi Sen Seçtin...!

Bırak gitmeyi sen seçtin

Artık şehir sensiz ve sessiz

İçinde bulunduğum dünyada

Çiçekler hep kan kırmızısı

Yüreğimde suladığım yalnızlık kaktüsleri

Ruhum gözyaşlarına mahkum olsa da

Yüzüm hep gülmek zorunda

Beni benden gitme mahkum ettin

Bırak gitmeyi sen seçtin

Neden bilmiyorum ama soramıyorum da

Şimdi artık mahalleden çiçekçiler geçmiyor

Adına yazdığım her söz eksik..

Tamamlayamadığım cümlelerin arkasından

Bana kalan sadece üç nokta...

Sanki her şey intikam alırcasına

Neden bu öfke ayrılıkta

Neden bu acı bilmiyorum

Farkında mısın...

Tükeniyorum...

Bırakıp gitmeyi sen seçtin

Dağ gibi sevdamızı yıkıp geçtin..

Arkandan ağlayamıyorum..

Bir tek söze sen yoksun diyemiyorum

Yüreğim seni anlatıyor sen gittiğinden beri

Gökyüzü hep böyle buğulumuydu

Bir ayrılık hep mi , gül kurusu..

Şimdi delirmeden adını anmak isterdim

Bir sofrada yüreğimin yanına ekmek isterdim

Sessizce sana bakıp tekrardan

Bu ayrılığı sen seçtin..

Gitme diyemiyorum...