Biraz Daha Sen

ben yolcuyum

biliyorsun,

kırılıp kapılarım

alındım kolumdan bir karanlıkta,

kaldırıldım sıcak çayının buharı üzerinden,

kaldırımlardan üzerimize koşarak

tozlu süpürgesiyle

yüzümüzden coşkun gülümsemeyi silerken

soğuk sabah rüzgarı,

sürgün yedim

biliyorsun...

görmemeliydin o halimi hiç,

kansız ve ağrısız

çekip sökmeliydim

çoktan

içerimden seni,

yokluğun derin yarası bilinmesin diye hiç

olmadı...

sövmeden pişmanlıklarıma

ve yaşanmışlıklarıma,

of derim hep

of,

bu yolda duman çoktur

olsun,

yürekte

biraz

daha

sen

olsun...

bekleme

serhoş havalarda beni,

ısıtmak yok

kollarının altında

soğuktan morarmış ellerimi,

heves mi bıraktı baharın geç gelme nazı,

unutmalı seni dedim

ne çocukça değil mi,

göle maya çalar gibi ama

tutmaz tövbelerimiz bizim,

dilim damağım kurudu

biraz daha adın

biraz

daha

sen

olsun...

yuvarlanarak

sürülürken tepelere,

ellerini tutar gibi

o dalına sarıldığım fidanı unutmayacağım,

halka halka aydınlık

bulut bulut gökyüzü inmişti üzerine,

sana da yakışırdı elbet

ince koluna

gümüş bileklik,

bir ışık değirmeni içinde

ağaçlardan,

bulutlardan öte güzellik,

kim ne bilsin

nasıl sevdik...

verme sırtını ceryana sen

canın sağ olsun,

ben sürgün,

ciğer çürümeden

el ayak düşmeden

ölmeden,

yarama

biraz

daha

sen

olsun...

kendimi tütüne vurdum seni düşleyeli,

ne faydalı şey şu tütün

hem yaraya

hem ciğere

bas dursun,

her gelene senmişin gibi bakmak değil bendeki,

bilirim ne zaman geleceğini,

ne doyasıya sevişmek

ne de öpüşmek olsun,

insanların en mahrem yeri elleridir,

gözlerden önce bile

ilk eller yaşlanır,

gelde tutayım ellerinden sadece

yatmadan o mermer taşa

alnımın çatısında

kurşun gibi sevdan,

biraz

daha

sen

olsun...