Biraz Hayat(l)/andık
Yakıyordu nefesin
üşümek abes !
Gökyüzünü izlermiş çocuklar uçurtma vakitlerinde
ben gözlerine takılmış uçurtmalar gördüm yüzünde...
Dili olmayan lehçeler gibiydik
bütün sözcüklerimizi terkedip
birbimizin dudaklarını giyindik
anlatımız yalnızca dokunuşlarımız.
Sahifeler yakarak aramızda
sureti aşkla yıllanmış portreler çizdik
külünde savrulduğumuz o deli yangında
Sen
teninde yalnızlığından kalma bir susku
ben sana akmaktan başka yolu olmayan bir damla su...
Yaşadım
hayat dedim.
Ve sana yeni bir isim verdim gözlerin gibi derin...
Bir ezginin çoğul seslerinden dökülen harfler gibiydin sevgilim
parmak uçlarında tenimin nabızları
ve teninde
avuçlarımın yıllanmış özleminden süzülen hasretin yankıları
böldük işte zamanı !
Bir yanı sen
bir yanı nefesinde örselenmiş ben.
Bej solgunu o oda
kırık beyaz tavan
ve soluksuz bir heyecan tanığımızdı
ikimize böldük zamanı
akşamın kırılma vaktine
teninin iklimine ben çıktım.
Sana özlemim ve yüreğim
ve ellerimin dokunuşları kaldı...
Bizi hayatın en ücra yerine kadar sakla
sonradan önce olsun kavuşmalarımız
aç kalır
susuz kalır
ama aşksız yaşayamayız
/çünkü ellerim tanıdı seni
çünkü dudaklarım üryan ayazlarına giyindi şiir tenini
önümüz kısa sürmesi gereken bir ayrılık
ardımız tahammülün son sözü
çünkü kapı girişinde bıraktım ayrılık hüznünü/
(ilk defa kimsecikler girmedi aramıza / bir biz şahit olduk yaşadıklarımıza)
13 mayıs
Ankara-Maraş mesafesince