Birgül Ögretmen

kaynayıverdi ona kanım

kardeşimden de yakın

pamuk gibi elleri temiz kalbiyle geçerdi karşısına

-kara tahtanın-

hocam sesleriyle inlerdi her sabah sınıf,

o cehalete en alasından geçirirdi kılıf.

can evinin tek misafiri vardı,sevgi

aklı keskindi;ilmin,fenin,irfanın müjdecisi.

sıralardan biri boş kalsaydı,

ırak olurdu ogün neşeye,kendini hasta sanırdı.

gaflet ve dalalet,kan düşmanı

ögrendi,ögretecek de bu kanunları.

rüstem,hasan,mehmet,hakkı,

egilmeyecekler zalime,arayacaklar haklarını.

yüzü hep gülerdi o ögretmenin

derste başka bir keyfi vardı onu seyretmenin,

evrendi o,iyice yogrulmuştu hamuruyla bilginin......