Biz Adam Gibi Aşk Yaşadık Güzelim

Yutkunmak yerine küfretmeyi yeğler ya

Günahta olsa sayıp dökmek fütursuzca hani

Kavramların arasında bir de adam ıssızlaşınca

Denizkızları martı çığlığında çıkmışlardı ya küçük bir adaya

Hani adamın canı çeker ya...

Çilingir sofrasında düşüp kalmak sarhoşluğunda

Kır bahçelerinde gün dönmesine dek sürer ya

Dostluk ama adam gibi kıvırtmadan dobra dobra

Biz aşkın tadını unuttuk bu kaosta

Hani adamın canı çeker ya çekip gönülden sarılmak

İçten geldiği gibi kemikler girer birbirine hani öyle sıkası gelir

Yanındayken anlamaz ya seni uflar üfler çıkar ağızdan

Hani kızamasın inadına sararsın ya kollarına

Yalnızsındır artık özlemlerin boynuna sarılmış

Boş yataklara yatmak yerine batarsın çıkamazsın hani

Kışın ortasında sabah güneşin ilk ışıkları gelir çarpar suratına

Sanırsın bahar gelmiş sevdiğin yanında

Sarılmış sanki sırtından karnına bir derin oh çekersin hani ya

Sonra bakarsın ki çarşaf ters dönmüş geceden kalama kâbuslarında

Hani adamın canı çeker ya...

Gençliğimizde yaşadığımızca özgür bir kamyon arkasında

Arabayı benzincide bırakıp otostopla şehirden şehre gezerdik ya

Nerde tırak orda bırak hani...

Bir sırt çantasına dünya doldurup kendini dağlara vurmak

Hani kıskanırdım ya çıplak ayakların çimenle sevişir gibi dolaşınca

Gece ayazına aldırmadan mehtap altında uyumalara

Yüzümüzü yıkamadan serin sulara anadan üryan dalmalara

Buz gibi sularda yıkanmaya ısınmak için ateş bile yakmazdık ya

Gençtik o zamanlar güzelim hani gençtik ya kime kalacaktı koca dünya

Biz sevişmeleri dağlara kumsallara emanet ettik hani var ya

Hani adamın canı çeker ya...

Şeytan diyor! Demese de olurdu. Beklide korkarlardı ya

Kayalıkların en tepesinden atlardık ya kol kola

Denizin tuzu kururdu sırtımızda hani tuzlu öpüşler var aklımda

En uzun kim kalacaktı dipte ya da kim ölecekti dengesizlikte

O atlamaların adrenalin pompalamaları hani yürek isterdi ya

Öldük diye arkamızdan geldikleri küçük kalp atışları anlık korkular...

Biz neler yaşamadık ki! Ne delilikler yapmadık ki! Hayatta

Paramız bitince bilmediğimiz kentin ortasında mendil açardık ya

Hani anamızı babamızı kaybetmişiz de acındırırdık kendimizi ona buna

Küçük serseriliklerimiz kocaman kahkahalarımız vardı hani ya

Sokakta bir küçük çocuk görünce aç susuz Antakya'da

Varımızı yoğumuzu ona harcayıp aç kalmıştık ya

Sonra kendi halimiz ondan beter olmuştu da karpuz tarlasında...

Teyzeden dilendiğimiz biberli tandır ekmek hani ellerimizi yakmıştı ya

Hayat dokunmuyor beter yakıyor artık sen çok uzaklarda ben yalnızlıklarında

Hayal olarak gece geliyorlar yanıma sen orada ben burada

Düşünüyorum biz ne deliymişiz senle olunca

Adamın bazen canı yanıyor onca yaşanana ve unutmalara

Adamın canı yazmak istiyor böyle zamanlarda

Şiir mi desem, öykü mü desem, roman mı desem, masal mı desem

Ne desem olmuyor fakat içinden geldiği gibi yazıyor

Güldüysek güldürmek, ağladıysak ağlatmak, sevdiysek hissettirmek çekiyor

Beklide adamın canı susmak konuşmamak istiyor...

Beklide adamın canı çok şey istiyor...