Bizi İçine Çekemedi Hayat

Sevinçlerimiz ve üzüntülerimiz vardı mazide;

İlkbaharda birinci gök gürültüsünü duyunca

Çevremizdeki en büyük eşyayı tutar;

'Bunun ağırlığında altınım olsun'-

Der, dilek tutardık.

Kına çiçeğinin yaprakları avucumuzda

Yarının sevinç payını bekleyerek

Bahteverce uyuyardık.

Sabah kalktığımızda elleri en koyu kınalısı

Çocukların en mutlusuydu.

İlk baharda çok sevdiyimiz mor menekşeler

Beyaza dönüştüyünde üzülerdik.

Kaymış ekmeklerden kalan

Kazmak payımızı almak için

Tandır başında oturmamız;

Annemizin kıyma tahtasının yanında bekleyerek

Aldığımız köftelik eti soba üzerinde kızartmamız;

Babamızın ağac başından yere atdığı

Salkımları havadaca tutmamız

Hayat sevinçlerimizdi.

Oysa ki..

Mevsimler değiştikce değişecekti

Sevinçlerimiz, kederlerimiz...

Bütün mutlulukların üzerine

Ak örtük çekilmiş kışın

Tek eğlencesi olacaktı çatılardan uzanan

Buz sarkıtlarını kırmak,

Yaşamaksa bir direniş.

Çocukken karların üzerine yazardık adımızı,

Kardan adamı arkadaş edinerdik kendimize.

Biz büyüdükçe büyüğen isteklerimizden

Çekeceklerimiz vardı ileride.

Daha yaşanmamış öyküler...

Yorula yorula yürüdük hayat yollarında,

Topuğumuza vurdu ayakkabı acısı.

O kadar boşuna tapdandı ki yollar,

Bizi içine çekemedi hayat,

O yüzden yük oldu omuzumuza.

Öyle haksız yere kaybetdik ki

sevdiyimiz her şeyi.

Diyorum ki;

Keşke ömür bir kitap olsa,

Bir çiçek yaprağı olsa

Hala islaklığı kurumamış çocukluk hatıralarımız,

Kurutabilsek sayfaları arasında.

13.05.2017