Bohçasında Kehribar Gülümseme...

Baharı anımsatırdı yeşili gözlerinin

Alnındaki çizikler yaşlanmışlığı gurbetin

Parmak boğumlarında sabrın zikri

Akları saçlarının dilin gamlı of çekimleri

Sen aklımdan çıkmadıkça nasiplenirim öykünden

Tutunamam yeryüzüne

Tutunamam güneşe geceye, aya, yıldızlara...

Sen aklımdan çıkmadıkça damla damla eriyor çarem

Yolcu yüreğim toprağına

El değmemiş türküler senin yansımanla dökülüyor sehere

Kızım diyor babam

Ağlama az kaldı sılaya varmana...

Unutmadım seni unutamadım

Çay demlerken

Ekmeğe tereyağı sürerken

Köpüğünde ayranın

Köşeli kasketlerde

Yaşamın her dönemecinde sen varsın..

Unutmadım seni

En sevdiğim hatıramsın

Yüreğimin en sancıyan yanısın...

En deli rüzgârlarda eserim senli

Elimde ateşten asa özlem

Mahşer günü saydığım yaşamda

Sana mütemeyyil doğuyor sancı.

//Bohçasında kehribar gülümseme

Gözlerinde aheste özlemle

Geceme düştü yine//

Ne çok özlüyorum zamansız ayrılığına küstüğüm

Gün yüzlü dileklerimin prangası

Güneşi düşlerime kelepçeleyen hayal yüzlü yitiğim

Seni çok özlüyorum

Seni topraktan bile kıskanıyorum...

Canım yeşil gözlerin yine düştü yâdıma

Kıymeti ne çok bilsen hülyamdaki çehrenin

Çıkıp gitmene rağmen gölgene yaslı sırtım

Sana uzak değil sol yanım

Bak uykuda gökyüzü

Sırt vermiş geceye yıldızlar

Efkâr ılıklığında kaydı yine

Sana varmak var

Yıldızım kaydığında...

Ben senin yokluğunu da sevdim

Tebessümündeki kırgınlık gibi

Seni sevmekten hiç vazgeçmedim

Mert kaideler dökülürdü dilinden,

Ilgıt ılgıt türküyle

Keşkesiz sandığım hayatımın tek takıntısı

Tek yerle bir oluşum

Hayaline bel bağladığım

Köle ruhlu göçlerimin mümessili

Sana senli bakıyorum

Biraz kırgın, biraz güleç.

Kaç bayramdır görmüyorum yüzünü

Nakış nakış çoğaltıyor hüznümü

Seni ne çok özledim

Ah bir bilsen baba...