Bölünmüş Zamanlar

Ne dün vardır hakikatte, ne de yarın;

sadece şimdi vardır.

“An” ki, ezel ile ebedin gizli buluşma noktasıdır.

O kapıyı aralayabilen,

Rahmân’ın nefesine dokunur;

kalbi bütün, ruhu yekpare olur.

Ve bilir ki:

Zaman aslında hiç bölünmemiştir,

sadece Hak’kın birliğinde akmaktadır.

Ama biz ömrü geceye ve gündüze böldük;

geceye hüzün yükledik,

gündüzün telaşında huzuru unuttuk.

Geçmişin tortusunda boğulduk,

yarının doğmamış çiçeklerini göremedik.

Ve zamanın en büyük hüsranına düştük.

Her pazartesi yük, her cuma umut…

Haftayı günlere böldük.

Oysa hepsi aynı döngünün yankısıydı,

aynı göğün soluklarıydı.

Belki de bölünen zaman değil, bizdik.

Biz parçalandık, biz unuttuk.

Söylesene, kim bize bu hayatı böyle yaşanmaz kıldı?

Biz miyiz, yoksa nefsin fısıltısı mı?

Ve biz,

önemsizi büyütüp asıl olanı unuttuk;

bir küçük günahın gölgesinde

dağ gibi iyiliklerimizi küçülttük.