Boş Bir El Kaldı

BOŞ BİR EL KALDI

Bilir misin her dudağa yakışır derlerdi

Senin dudakların gülmeyi öğretirdi gülmeye

Rüzgârlara nasıl tat verirdi saçların

Gözlerin dinlenme yeriydi

Yeryüzüne inmiş bütün yıldızların.

Bilir misin pembe bu tonunu güllerde bulamazdı da

Senin yanaklarına yerleşirdi

Cıvıltıların bülbüllerin dilinden düşmezdi

Ellerini tutardı ya şu ellerim

Hiç ama hiç üşümezdi.

Ah! Ah!

Nerden rastladık aşk ve ayrılık gibi düşman kelimelere

Söküp aldı ne varsa hücrelerimizden

Ya da biz öyle sandık

Ayak izleri tutuşturdu yüreklerimizi

Dilimiz tutuldu, ?Dön! ? diyemedik, bakakaldık

Yandık

Yandık ki ne yandık.

Hatıralar sardı geceleri şimdi, uykuya düşman

Mısralarımın yarını kalmadı

Yumrukladım masaları, haykırdım, çığlıklar attım da

Ayak izlerinden bir teki bile duymadı.

Biliyorum feryatlar faydasızlığın tam ortasında

Bakışlar suçsuz, sessizlik günahsız

Hangi dikkatsiz lügatten kaçtıysa

Bir tek kelimenin gelişi suçluydu zamansız.

Rüzgârlar tadı unuttu, gülümsemeler öldü dudaklarda

Pembelik uçtu yanaklarından

Bülbüllerin yerini her gece baykuşlar aldı

Canım, senden geriye bir tek

Bir tek sana uzanmış boş bir el kaldı

Boş bir el kaldı...