Boşluğun Kaburgası

karıştı şehrin korosu

camı açınca sızanlar oldu

yürekleri ile harfler düşürdüler içine

aynı nakarat

koridorda bir gölge

son ana ait bir lakırdı

mimlendi gözlerin beni görünce

artık söylediklerine tersinden inanıyorum

seni duymama çabasına erişen kulaklarım

biliyor böceklerin nerede gizlendiğini

uzun saçlarının yansımasını karşı binaya değdiren

bakışlarını kaçırıyorsun benden

gem vurulmaz bir arzuyla çıkmıştın merdivenleri

her düzlük bir korku sağanağının dibi

esneyen kapıların ardında seni yutacak kıskançlıkta

seri katiller yaşıyor eldivenlerine gizlenerek

korkuyorsun ya

inliyor son kattaki sevgilin

perdeleri aralayıp azdıran rüzgar

ve tınısına kapılan boşluğun kaburgası

saklanıp ağzının arasına bir sigara bile yaktı

olmuş bitmiş tavanlar

ve kirlenen bütün beyazlıklar adına

çatısına akan kırmızı çiçeklerin dokusu

havalandırdıkça eteklerini

dantelli uzun bir yolculuğa başlıyor dilim

beni öldürüp benim yerime

seni okşuyor sevgilin.