Boşluklara Asılınca...

Önce gözlerimden açıl

- haykırışların için haykırmam -

Aç olduğumda saldırır

Tok olduğumda ayırır/ayrılmam

- aklında bunu böyle bilsin -

Şimdi...

Yırtın kalem, yırtıl kâğıt

Boş döndüyse sözlüğünden kelime sözünden bilge

Kılıçtan keskin düşer

Zayıf yanımda boyu uzun

Arşın yüzüydü sandım burkulan yüce

Sudan dağların ardına kalınca gölge

Beni uzaklarına çağır-bağır

En yüksek

Boşluktan dönerse ses

Ki biraz daha sokulgan içimde duvar bekleyişleri

- Ölü saklayan kulaklara

Sağır su sığ akar -

Pörsümüş memesinden dökülgen mutsuzluk

Sızlar dudaklarım

Küf kokan küfürün kündesine -köprü-

Ölü ya da diri

Gel

Ödün kopsa da

Geç

Düşen sesin kadar metal kalırsın çarpsa

Aklın mezbelesinde bir tür martı çoğul kalır

Sekmezse tek topal köpek -gagasında

çalı kadar değersiz-

Bir çırpıda

Yakılsın!

Ayağımdan kayan baskın zemin -zaman-

Kefere düşense ölüm -sarsıl cahil-

Kalk...

Kol başında sıkılgan yumruk terkte kinim

Yürüdükçe büyür adımların yaklaşır uzakların

Amaç / düşünce başımın ucuna

Anlarım...

İki çift güzel söz için boşluk olsa sarılır insan

-yılan olsa da dilim-

Zihnimi bilgeliğinden aç koyma

Gözüm baksın yollarına

Uçurumlar sevişmez durgun suyla