Böyle Hep Yarım

-biliyorum ki sevmek, onca satırın ve onca kelimenin arasında bile

adını bulmak,

adına sarılmak...

1

böyle hep yarım

okumadığın bir kitap gibi ellerim

oysa okumayı çok severdin

bir de yazmayı

belki de bir cümleyim, artık yazmadığın

böyle hep yarım

2

önce bir sanrı sandım ellerini

sonrası bir sanrıdan öte

yabancılaştım sanki benliğime

yeni kelimeler eklendi lugatıma

''sanrılaşmak'' gibi zamanla, inat gittim hep alışkanlıklarıma

ben muammalarından çıkamadım altı çizili cümlelerin

içinde ne aradığımı sormayı unuttum hep kendime

hep küstüm, hep barıştım, hep saçmaladım

çözemedim hiç

bu nasıl bilmece ?

mesela bu sonsuzluğu hep sana mı göz kapaklarımın

açılmıyor, göremiyorum yüzünde izlerimi

şimdi okuduğunda yazdıklarını, pişman mısın

baştan sona

düşman mı ?

bir sevmek zamanı değil oysa şiir her zaman

çığlığını ceplerine tıkıştırmış bir çocuk gibi bazen

ve sen en sevdiğim çocuk gibisin hep

gözlerin oyunlarda

sözlerin hep gerçek

işte bu yüzden; yazdığın kitapların arasında bir cümle olmak var

bir cümlende ölmek var şimdi

öznemle senin, yüklemimle senin, her harfimle

senin olduğum

çığlığı ceplerinde bir çocuk olduğum...

istiyorum ki hep sev ellerimi

yazarak, okuyarak, anlayarak ya da hiç anlamadan

çocuğum en az senin kadar

bak, gözlerim ağlıyor yazmadığın cümlelerden

sözlerim hep ''sen''

sanki bir baksam, düşeceğim kirpiklerinden

oysa hiç bakmayacağım

sarılamadığın her an için kucaklayacağım kendimi

hisset diye yapacağım, belki de deliliğimden

bir boşluk gibi adın kalacak hep içimde

şiirlerin bile dolduramayacağı

adın öyle lirik, öyle kafiyeli, öyle birden bire

3

mor(g) satırlar

ihtimalsiz şiirlerim

seni anlatmayan bir cümle yok sanırım

ya da hep yarım...