Bozgun Türkü

az önce gittim

hükmü

sürgün şehirlerin koynunda durur hala

ve

sen

çarpa çarpa kimsesiz yanıma

güneşten kopup soğuduğuma

inandıracaksın beni.

gittim

bir ihtilalcinin mermisiyle vurulduğum gibi

vurulacağım kaçaklığına…

az önceydi

damarımda azot

fosforik yanılgılar söylemi

ki sen

o en büyük bildirgelerin köşesindeki

yanık kokusuyken hala

hala duruyorken öpücük izlerin

sefil intiharlarımın kaburgasında

kalbimdeki uranyum

kalbimdeki türkü

kalbimdeki bozgunla

gittim

biliyorum

sahnelerini kapatmış bir tiyatro gibi

kapanacağım yokluğuna

bir sırtlanın gülüşüyle öpecekler dişlerimi

onlar öpmeden

güneşten

koptuğuma

inandır beni…