Bu Aynaların İşi

sana bir söz

vereyim

bana çöz

de ver...

yıllar geçti üstünden

kaç ayna

kaç ben eskidim

çoktandır uzak bir hayalin

içinden gelen boğuk bir ses gibiyim...

yok,

bu aynaların işi

bu ben değilim...

aynalar

benden binlerce kişi

şimdi

yeni bir yol bulmak vakti

hem uzak

hem gittikçe çıplak

bir ruha tırmanmak gibi

dingin bir mavinin

ya da alıngan bir sarının

derinliğinde

yüzdürmek

hüznün anlayabildiğinin ötesini

yaşar gibi yapmadan yani

o kadar yoruluyor ki bazen insanlığın

insafsızlıklardan

omuzundan söküyorsun

kıdemli melekleri

işte öyle bir günde olsun

beni sevişin

yine de der gibi

ben bir sözüm belki de

kısa ama uzun

nokta gibi bir şey

ötesi yok

sonrası yorgun

eksik bir cümlede anlam boşluğuyum

kaygan bir zamanda bir anıya tutunmuşluğum

kadar içten bir hatırlayışım

ellerimdeki efsunlu cismi

çözerse

o çözer beni..

zaman unutur da kendini

kırgın beyaz teninde

annemden kalma

dantelli bir yastık kılıfının

küf kokan tarafında

ben çocuk olurum

en son

puslu bir aynada hatırladığım

sana bir söz vereyim anne

bana bir çöz ver

ellerime

ki ellerinle büyüyeyim

her neyseyim belki

belki öylesineyim

az ötede çıldırır gibi yağan yağmur için

çocuğun gözlerine çarpan bir umut için

belkiyim

hayat

hiçbirşeyin değilsem bile

herşeyinim

bir de aynalar var

susarak çoğalan zamanın

yüzüne çarpan aksi

yok

bu ben değilim

aynaların gizemli gözleri