Bu Şehir de Bu Kalp de Artık Bir Virane

Elinden bir şey geliyorsa uzan, tut ellerimi

Götür benden ırak bir yere koy parmaklarımı

İstersen yanı başında dursun

İstersen bir kalem tutuştur iki parmağımın arasına

Senin için bir şeyler yazsın hatıra defterinin son sayfasına...

Eğer bir gün,

Mavi bir dünyada yaşamayı geçirirsem aklımdan

Gelir alırım o zaman ellerimi senden

Çıkarırım parmaklarımı sayfaların arasından...

Alnımın ateşine, yüreğimin sancısına aldırmam

Kalın bir çizgi çizerim karanlıkların üstüne

Olmadı, sayfalar arasında unutulan

Kuru bir çiçek gibi bulunmayı beklerim!

Elimden bir şey gelse, derim sana:

Bırak ellerin bende kalsın

Avuçlarım ellerinle yansın...

Gözlerimin kıyısından martılar havalansın

Mavi kanatlı göçmen kuşlar bu şehirde kalsın...

Ama elimden bir şey gelmiyor

Bahara ertelendi bütün uçuşlar

Ağaçlarda yaprak kalmadı, hazan ağırlaştı

Son parlayışı, göğünü son aydınlatışıydı yıldızların

Muhacirlik başladı, dünya grileşti

Bu yüzden gönlümün yamacına gölgeler yerleşti

Senin için büyüttüğüm güzellikler

Yaşattığım bu şehir

Ve dört mevsimi sığdırdığım bu kalp

Ne çare ki, değişti!..

Bu şehir de, bu kalp de artık bir virane!...

Bu yüzden,

Geceler gözlerimde büyüdükçe büyüyor

Siliniyor anılar yastığımdan, yorganımdan

Ne varsa bu yalan dünyada, boşa kürek çekiyoruz

Dalgalar devrildikçe çırpınıp duruyoruz

Bu kadar ucuza giderken insan canı

Yaşamak için yeri-göğü inletiyoruz

Hem ölüyor, hem öldürüyoruz

Kötülükler içinde kaybolup gidiyoruz

Elinden bir şey geliyorsa

Hadi, uzan tut ellerimi!..

ANKARA/3 Ekim 2014