Bu Sevda Sonrasında Arkasından Başka Sevda Gelmeyecek

Savrulmuş sevdalım zamansızlığın derinliğinde kaybolmuş

Nedensiz değilmiş suskunluğu, yüreğini yakan sevdasının içinde

Akşamın kızıl ışıklarında sensizliğinle yok olur benliğim

Güneş dağları aşar, gönlüme düşer hüzünler

Alacakaranlıkta bir garip olur nedense yüreğim

Gecenin bitmesini, çekip gitmesini beklerim

Bilirim bir gece bitse de arkasından başka geceler gelecek

Şuan yoksun yokluğuna yazıyorum bundan sonra ki mısralarımı

Mekânım belki bir deniz kenarı, belki bir sahra ortası,

Issız soğuk bir dağ başı ya da bir sabahçı kahvesi

Fark etmiyorum zamanı sabah mı, yoksa gece yarısı mı?

Bilirim bir sabah bitse de arkasından başka sensiz sabahlar gelecek

Güneşle ay nedensiz koşuşturmacalar içinde dolaşırlar

İki sevdalı sonsuzluğun dolaşımında birbirinin peşine takılıp giderler

Karanlığın mahkûmiyeti kesilince aya, güneşin şavkı yetişir imdadına

Bir dağın yamacında boynu bükük solgun güne uzanır kardelenler

Bilirim bir mevsim geçse de arkasından başka mevsimler gelecek

Mavinin enginliğinde hüzün çökmüş bulutlara kurşuni rengiyle

Toprak susamış, toprak çatlamış umutla yağmurun beklentisinde

Bir fırtına öncesi sessizliği sarmış ortalığı, nedensiz düşüncelerimde

Kapanmışım kendi dünyama, çala paça yürüyorum içinde

Arada bir takılınca anılarıma, birkaç mısra karalıyorum kendi halime

Şu an dertleşsem anlatsam diyorum, diyorum ya kiminle

Düşüncemdeki keşkeleri kapatıyorum aklımın bilinmez köşesine

Bilirsin bu son sevda arkasından başka sevda gelmeyecek

Önceleri bilemedim sevdiğini, yüreğinde saklamışsın sebepsiz yere

Anladığımdaysa artık çok geçti, çekip gitmiştin bir sabah sessizce

Bilemiyorum sensiz güneşin kaç defa doğup, battığını, akşama kızıllığını saldığını

Elimde tuttuğum kırışmış kâğıda yazdığın kısa bir not bekle geleceğim demişsin

Acaba diyorum bu gidişinin sonrasında dönüp de vuslata mı gelecek

Düşmüşüm dağ başının ıssızlığına, yalnızlığımla sürünüyorum

Yolum belirsiz, yönüm belirsiz, her şey izsiz, sensizlikte meçhul

Sanki gönül harpten çıkmış, yürek vurgun, zebunu olmuşum

Yokluğunun arkasından gözyaşlarım serseri, boşluğuna düşüyorum

Sevdanın yangınında yürek deryalara düşse de yangını nasıl sönecek

Sahrada kum tanesiyim, rüzgârlarla savrulurum ben ben değilim

Gökyüzünde ki yıldızım yok, bak mehtapsız gecelerime zifiri karanlık

Gittin gideli usum durdu, dilim sustu, kalbim sinemde atmıyor artık