Bu Şiir Bozar Bekaretini Ölümün

bu şiir

aşkların kül şehrinde

tedirgin ve seyrek

h/iç çekişlerin

buhranlı sözcüklerin

tozuna bular hayatı...

söküp alır yangın gözleri

gasp edilmiş yıldızların ışığını...

içine işler öperken geceyi

küstah hayaller

mimlenir dilinin ucu...

kemik sızısı olur masumiyet

şafağında kurşun gibi düşlerin...

asla hak ettiği güneşi tutmaz işçi ellerin

eritirken zehrini ,

......................yatalak sevişmeler...

ateşten aşkımız

sudan sebeplerimiz yenilir tehditlere

ki;

tragedyası çalınır ruhun...

panik korkular çözer tinini yaşamın

acıyla ağrır göğsün...

iliklerinde sevdanın ilahisi

artık,

ahiretindir vuslat...

teninde tutsak baharların

körleşen sezgisi,

anlatır vahiy gibi felsefesiyle aşkı...

bu şiir bozar bekaretini ölümün

barışı doğayı ve sevdayı

taşır yapraklarında efkarlı bir papatya...

aklın sırlarını zorlar külün esrarı

saklayıp sırrını,

teslim olur bakışlarına...

alacada vurulur gözlerinden

gece,

yokluğun...

yokluğun ağır gelir omuzlarıma...