Bu Sonbahar Rüzgarları

Korkutuyor beni, bu sonbahar rüzgârları

Sonuna yaklaşmak bir şeyin adım adım

Ürkütüyor yüreğimi

Hiçbir şey dünkü gibi değil bugün

Ve hiçbir şey bugünkü gibi olmayacak yarın

An gelir soluğu kesilir yalnızlıkların

Her adımda çıtırtısı ağlamaklıdır

Yollara dökülmüş bu sarı yaprakların

Hüzünlendiriyor beni, bu sonbahar rüzgârları

Issız bir istasyonda

Kaçan son trenin ardından bakan bir yolcu gibi

Son tren, son durak

Yağmurlarla ıslanmış bu toprak

Savrulup giden o kurumuş yaprak

Ürkütüyor yüreğimi

Kısalan günlerin karaltısı

Her yanda o hüzün sarısı

Yavaş yavaş solan, kaybolan

Çocukluk düşleri, gençlik hayalleri

Usul usul ecelin yaklaşan eli

Ve

Ömür denen takvimin düşen yaprakları

Korkutuyor beni, bu sonbahar rüzgârları...