Bu Yangın Sönmez Çocuk

Yollarını aşıp gelsen

Karanlığa güneş gibi

Belki bir bahar akşamında

Şu gönlüme esen yelsen.

Yalnızlığın rıhtımında,

Bilmem nerden geldi bana,

Sanki sabah ayazında

Gönlüm yaza döndü birden.

Ey çocuk, kara çocuk;

Ellerini çekme benden,

Gönlümdeki yara çocuk:

Seni mahrum etme benden.

Şimdi her şeyi bırakıp dönsen

Bir bahar akşamı gittiğin gibi.

Sensiz her günün şafağında

Ne haldeyim ah bir bilsen!

Cılız mum alevinin isiydim ben

Lal olmuş gönüllerin nefesiydim ben

En zayıf halkanın da sesiydim ben

Yangınım çoktan küle döndü bir görsen.

İşte o mumdan çıktı bu yangın

Tesir etmedi üstüne yağsa da çıvgın

Yüzüm hep güler, içerim dargın,

Artık çare değil yolundan dönsen.

Bir el et hüznün en kavi yerinde,

Ardından bakıp da giderken

Ömrüm hep orda, en sahi yerinde

Toprağımı kazdılar hasretini çekerken.

Ey çocuk, kara çocuk

Umudumu çalma benden

Gönlümde dinmez yara, çocuk

Gençliğimi alma benden,

Ömrümüz daha baharken...

Not: Bir türküye durur gibi, sessizce ayaklanır bahar, görürüm sonra ufuklardan, tükettiğimiz şu ömür nereye doğru gider daha belli değil, ne için açtın gözünü bu sabaha bir düşün, nereye sen, ey yolcu, silkin ve uyan, şiirdir başı sonu her yaşamışlığın, gör beni bir türlü içinden çıkamadığın karanlıklardan...