Bucak

adı aşktı da,

yar; eş anlamlıydı.

yarılırdı, eşilirdi

ne aslanlar parçalanırdı.

belliydi yatışıyla !

sabır, sadakatin oğluydu mesela;

tam o yardan intihar ederdi,

tüm sülalesi, asılırdı boşluğun dar ağacına.

dipsiz derinde, yaşam devam ederdi.

kalbinin atışıyla !

düşerdi DÜN de bir uçuruma,

gözyaşı donardı da,

tuz buz olurdu tüm geçmiş.

BUGÜNE saplanırdı bir YARIN kalmışlık,

güneşin batışıyla !

düşler, düşlerin yamacında !

biz seyirciydik ama,

ne al kışlar yağardı dağlara

ne çiçekler açardı o bahar.

kal kışıyla, yatışıyla.

sonuçta bir YARIN kalmışlıktı aşk;

aslanın parçasıyla neden gurur duyardık?

biz beklerken vurduk sabaha.

bak bir şey kalmaz da;

sonsuzluğun katışıyla.

hadi; aşk olsun adı.

kaldığımız kadar sevebiliriz dünyayı;

ya da kaldırdığımız kadar yar çekimini.

ve başkalarının hayatları, tüketiyor ömrümüzü.

bize geri satışıyla.

böylesi bir savaşta bir canı düşürdüm

içimden mesela,

küt etti en derinim.

cananın canı gitti, anı kaldı.

şimdi her yer yalnızlığımın ucu bucağı.

| 3 mart 2016 perşembe, 20:22, ardahan.