Budala Cellat

Sırtını sıvazladığım bir acıda bulduğum günden beri seni, hep tazedir yetimliğin...

Zulamda sakladığım çocuğun nefesi kalleşliğin soğukluğunda

Kendini Tanrı sanan özlemlerin boynundaki ipin ucunda asılı kaldı

O günden beri

Küpümle samimiyet içerisine girmiş sirke gibiyim.

Basiretsiz vedaların eşiğine dökülmüş zambakları ezip giderken sen

Nemli yalnızlığa dayadım sırtımı

Karabasanlar öykündü gecelerime

Tabutlar yola koydum

Her birinin içindeki en güzel rüyalarımı büyük hevesle taşıdı iblisler.

Merhametim öfkemle ladese tutuştu

Ellerimde çürümüş ruh kokusu kaldı

Dilime peydah olan kekeme küfürler

Mırıldandığımız tüm şarkıları yarım bıraktı

Düşüncelerime yatırdığım deliliğim

Gönül eylemlerimi hiçe sayıp hayallerimi kıyıma uğrattı

Yedi iklim çiviledim ömrüme

Yedi baharda da

Duvar diplerinde yeşeren çaresizliği topladım papatyalar yerine.

Liğme liğme ettim iyiliklerimi

Çan sesleri inancımın secdesinde

Ezan sesleriyle karıştı

Kendimden soyutladığım tüm duygularımı

Rutubetli aşklarla ateşe verdim

Geçmişimi bağlayıp üzerine pişmanlıklarımı mühür bastığım vakit

Kulağıma öğütlenen sadakatim

Huzurun lütfunu göremeden kanadı.

Söyle hadi!

Hangi sabır tesbihine baş kaldırmış ki

Pohpohlanmış ihanetler pazarlayan

Sahte ulemaların kavline vefamı

Yüz görümlüğü vereyim?

En yalın düşlerimi karantinaya aldım.

Herşeyin bedelini ödedim.

Namusuna zeval gelmemiş

Alnından öpülesi acıyla geldim karşına.

Sen budala cellat!

Kıymeti kalmamış bir gülüşle karşıla beni

Sıcaklığına vakıf olmuş dudaklarınla al son nefesimi

Ben gözlerimi kapatana kadar düşürme ahını

Bilmesin kadınlığım inahetinin nedametini.

Bu son arzumdur

Gönül tutanağına geç sevgilim.