Buğdayın Düşü

havayı yer yüzüne bağlayamaz san ellerin kör olur

sokak tenekelerin ve betonların işkaline bırakıldı

güneş şimdiler de

yer dağlarından acı çekiyor

sor bende de kalmadı ışık

vampir gibi dişlerimi bileyip

gölgelerin damarlarından kan içiyorum

boğulacakcakmış gibi soğuyor hava

tükeniyorum

ona bahara içini açtıkça kaçabileceği yollar verdik

esnek sınırların sırtımıza kaydığı bir eğimde

ve mutlu olmak için saraylar kurduğumuzda

bizimle gelmek istemediler

en içten yok oluşun renklerini giyinip

toprağa gönül verdiler

derdinin derinine haykırdı dere taşlarının yalnızlığı

seni bulamazsam küçük bir köy çocuğu olup

suyumu yakacağım

eskisi gibi ısırgan otlarından aşklar derleyip

eteklerinde oynayacağım

durmadı sallandı gitti yok olmuş gibi

aşk gibi bir adam yaratıp

onu terk etmek öyle mi

patikalar hatırına yine çıkarın beni o eve

buğdaya düşen bir oyuncağın düşüne

yeniden ağlamayı öğretin lütfen.